Het is ontzettend leuk dat Fynn en Flo, hoewel ze helemaal geen kinderen gewend zijn,allebei zo makkelijk spelen met de kids, met zich laten slepen( dragen) en eigenlijk alles wel goed en vooral erg gezellig vinden wat er met ze wordt gedaan. Ze zijn zo relaxed en dat is geweldig om te zien! Het is ook heel goed voor ze om dit soort dingen mee te maken,dus Tim en Mette zijn altijd welkom om te komen spelen met ze. Kunnen wij ondertussen lekker een boel bakkies thee drinken Mirjam:-)
zondag 22 januari 2012
Vermoeide poezen
Vandaag hadden we visite van mijn vriendin Mirjam en haar kinderen Tim en Mette. Tim en Mette zijn erg gek op dieren, dus het was helemaal leuk voor ze om met Fynn en Flo te spelen en dat hebben ze dan ook heerlijk gedaan. Van al het speelgoed van de poezen hadden ze een kattendorp gemaakt om Fynn en Flo in te laten spelen. Dat was niet helemaal vrijwillig want ze hadden de deur van de achterkamer dicht gedaan zodat Fynn en Flo niet de kamer uit konden lopen, maar wellicht hadden ze die behoefte ook helemaal niet want er werd flink met ze gespeeld. Met allerlei speelgoed werden ze uitgedaagd om te springen, te rennen en te jagen.....wat een energie moet ze dat hebben gekost want toen Tim en Mette na een paar uurtjes weer weg gingen lagen Fynn en Flo gezamelijk helemaal voor pampus:-)
Het is ontzettend leuk dat Fynn en Flo, hoewel ze helemaal geen kinderen gewend zijn,allebei zo makkelijk spelen met de kids, met zich laten slepen( dragen) en eigenlijk alles wel goed en vooral erg gezellig vinden wat er met ze wordt gedaan. Ze zijn zo relaxed en dat is geweldig om te zien! Het is ook heel goed voor ze om dit soort dingen mee te maken,dus Tim en Mette zijn altijd welkom om te komen spelen met ze. Kunnen wij ondertussen lekker een boel bakkies thee drinken Mirjam:-)
Het is ontzettend leuk dat Fynn en Flo, hoewel ze helemaal geen kinderen gewend zijn,allebei zo makkelijk spelen met de kids, met zich laten slepen( dragen) en eigenlijk alles wel goed en vooral erg gezellig vinden wat er met ze wordt gedaan. Ze zijn zo relaxed en dat is geweldig om te zien! Het is ook heel goed voor ze om dit soort dingen mee te maken,dus Tim en Mette zijn altijd welkom om te komen spelen met ze. Kunnen wij ondertussen lekker een boel bakkies thee drinken Mirjam:-)
vrijdag 20 januari 2012
Paardrijles
Gisteren had ik alweer de derde paardrijles bij de Lunaruiters in Lunteren. Het is een hele onderneming hoor zo`n les hebben want het kost wel zo`n 3u tijd voor een les van 3 kwartier.
Ik ben om 18u op stal om Dublin te poetsen en te zadelen. Nu heeft dat poetsen niet zo heel veel zin want Dublin is een echte viespeuk. Omdat hij altijd ligt te slapen in zijn stal is hij ontzettend vies. Wij hebben in de stallen geen stro maar rubbermatten waarop de paarden staan en daardoor wordt Dublin veel viezer als hij ligt dan als er wel stro zou zijn. Dan zakt de poep nog een beetje weg tussen het stro en zou hij er niet voluit in liggen. Helaas ligt hij dus wel in zijn eigen poep wat hij ook nog eens, al lopend, door zijn hele stal verspreid. Tieke- het paard wat ik hiervoor had- was duidelijk anders van aard. Zij poepte netjes op één hoop en zou er toch niet over denken om er dan ook maar een stap in te zetten. Nee daar kon bij die "adelijke "dame geen sprake van zijn.
Dublin maakt het niets uit en elke keer als ik op stal kom verwonder ik me over zijn vieze lijf. En zeker nu ik op les allemaal prachtig schone, soms zelfs geschoren en netjes getoilleteerde paarden tegen kom, valt het me meer en meer op.
Maar afijn, ik poets het ergste van zijn rug- waar het zadel ligt-, van zijn buik- waar de singel zit die het zadel op zijn plaats houdt) en ik probeer zijn prachtige manen en staart er netjes uit te laten zien en dan ben ik tevreden. Daarna zadel erop, hoofdstel om, reflecterende deken over zijn rug, reflecterende bandjes om zijn benen, hoes over het zadel en zijn halster om en Dublin is klaar voor vertrek.
Zelf draag ik ook een reflecterende hes en ik heb mijn cap alvast op zodat ik die niet mee hoef te zeulen.
Dan gaan we op pad voor een wandeling van zo`n 25min naar de rijhal van de Lunaruiters. We wandelen door Lunteren en omdat we nogal eens auto`s tegen komen die niet echt het geduld hebben om voorzichtig langs de paarden te rijden is het wel nodig om goed zichtbaar te zijn en voorzichtig te doen want wat hebben automobilisten toch weinig benul wat de gevaren zijn van te hard en te dicht langs paarden rijden.
Misschien dat ik jullie wat kan leren daarover.
Paarden zijn vluchtdieren. Dat betekend dat ze, als ze ergens van schrikken, de reflex hebben om weg te rennen. Zoals een egeltje zich oprolt bij gevaar, een hond - mogelijk- zal aanvallen bij gevaar, zo heeft een paard de reactie om het op een rennen te zetten. Natuurlijk moeten wij als begeleiders van de paarden daarop berekend zijn en ons paard tegen houden, maar een sprong door de schrik is al snel gemaakt en dat komt hard aan als dat toevallig net tegen of op je auto is. Nu lopen wij nog naast de paarden, dus blijft de kans dat zoiets gebeurt beperkt, maar....een ander verhaal is het als we lekker een buitenrit aan het maken zijn. Soms zijn er dan ook mensen in auto`s die -te- hard langs ons rijden of zelfs- ik heb het mee gemaakt- menen te moeten toeteren omdat ze even in moesten houden. Realiseren die mensen zich dan helemaal niet wat dat kan veroorzaken; Ik zit op mijn paard, wat schrikt en uit reflex weg probeert te rennen of een sprong naar voren of opzij doet. Daar rijdt die auto dicht langs me en het paard landt op de motorkap. 500 kilo op je auto.....Moet ik nog meer uitleggen.
We moeten op de weg rekening met elkaar houden; wij als ruiters met het overige verkeer, maar ook dat overige verkeer met ons als ruiters! Even wat snelheid terug nemen en ruimte maken om rustig langs een paard/paarden te rijden kost je een paar seconden maar reduceert het gevaar aanzienlijk!!
Afijn, na deze wijze les ga ik weer verder over ons tochtje naar de rijhal. We komen dus door Lunteren, moeten de spoorweg oversteken en een druk kruispunt en dan zijn we aangekomen op plaats van bestemming. Dat lopen door Lunteren is heel goed voor de paarden want zo wennen ze aan allerlei situaties en geluiden. Daar hebben we weer voordeel van als we een buitenrit maken want een paard vindt iets, wat hij al verschillende keren is tegen gekomen, beduidend minder eng.
Dat lopen naar de les heeft nog een voordeel; onze spieren en die van de paarden zijn al lekker opgewarmd en dat scheelt later heel wat spierpijn. Dat is eigenlijk hetzelfde op de terugweg. Na 3 kwartier hard werken kunnen de spieren weer afkoelen tijdens het teruglopen, de hartslag kan weer tot rust komen en het zweet kan opdrogen. Zo stappen we onze paarden automatisch al uit na een inspannende les. Nu snappen jullie natuurlijk wel dat dit een avondvullend programma is; om 18u op stal, om 18.30u vertrekken, tegen 19u bij de les, paard en onszelf uitpellen, om 19.15u beginnen met de les tot 20u, paard en onszelf weer aankleden, terug lopen en Dublin afzadelen en verzorgen. Hij krijgt dan als extra nog een schep muesli als beloning voor zijn inspanningen en dan zit ik om 20.45u afgepeigerd, maar zeer voldaan, weer op de bank met een koppie thee:-)
Omdat dit al een behoorlijk verhaal is geworden zal ik de volgende keer schrijven over de les zelf
Ik ben om 18u op stal om Dublin te poetsen en te zadelen. Nu heeft dat poetsen niet zo heel veel zin want Dublin is een echte viespeuk. Omdat hij altijd ligt te slapen in zijn stal is hij ontzettend vies. Wij hebben in de stallen geen stro maar rubbermatten waarop de paarden staan en daardoor wordt Dublin veel viezer als hij ligt dan als er wel stro zou zijn. Dan zakt de poep nog een beetje weg tussen het stro en zou hij er niet voluit in liggen. Helaas ligt hij dus wel in zijn eigen poep wat hij ook nog eens, al lopend, door zijn hele stal verspreid. Tieke- het paard wat ik hiervoor had- was duidelijk anders van aard. Zij poepte netjes op één hoop en zou er toch niet over denken om er dan ook maar een stap in te zetten. Nee daar kon bij die "adelijke "dame geen sprake van zijn.
Dublin maakt het niets uit en elke keer als ik op stal kom verwonder ik me over zijn vieze lijf. En zeker nu ik op les allemaal prachtig schone, soms zelfs geschoren en netjes getoilleteerde paarden tegen kom, valt het me meer en meer op.
Maar afijn, ik poets het ergste van zijn rug- waar het zadel ligt-, van zijn buik- waar de singel zit die het zadel op zijn plaats houdt) en ik probeer zijn prachtige manen en staart er netjes uit te laten zien en dan ben ik tevreden. Daarna zadel erop, hoofdstel om, reflecterende deken over zijn rug, reflecterende bandjes om zijn benen, hoes over het zadel en zijn halster om en Dublin is klaar voor vertrek. Zelf draag ik ook een reflecterende hes en ik heb mijn cap alvast op zodat ik die niet mee hoef te zeulen.
Dan gaan we op pad voor een wandeling van zo`n 25min naar de rijhal van de Lunaruiters. We wandelen door Lunteren en omdat we nogal eens auto`s tegen komen die niet echt het geduld hebben om voorzichtig langs de paarden te rijden is het wel nodig om goed zichtbaar te zijn en voorzichtig te doen want wat hebben automobilisten toch weinig benul wat de gevaren zijn van te hard en te dicht langs paarden rijden.
Misschien dat ik jullie wat kan leren daarover.
Paarden zijn vluchtdieren. Dat betekend dat ze, als ze ergens van schrikken, de reflex hebben om weg te rennen. Zoals een egeltje zich oprolt bij gevaar, een hond - mogelijk- zal aanvallen bij gevaar, zo heeft een paard de reactie om het op een rennen te zetten. Natuurlijk moeten wij als begeleiders van de paarden daarop berekend zijn en ons paard tegen houden, maar een sprong door de schrik is al snel gemaakt en dat komt hard aan als dat toevallig net tegen of op je auto is. Nu lopen wij nog naast de paarden, dus blijft de kans dat zoiets gebeurt beperkt, maar....een ander verhaal is het als we lekker een buitenrit aan het maken zijn. Soms zijn er dan ook mensen in auto`s die -te- hard langs ons rijden of zelfs- ik heb het mee gemaakt- menen te moeten toeteren omdat ze even in moesten houden. Realiseren die mensen zich dan helemaal niet wat dat kan veroorzaken; Ik zit op mijn paard, wat schrikt en uit reflex weg probeert te rennen of een sprong naar voren of opzij doet. Daar rijdt die auto dicht langs me en het paard landt op de motorkap. 500 kilo op je auto.....Moet ik nog meer uitleggen.We moeten op de weg rekening met elkaar houden; wij als ruiters met het overige verkeer, maar ook dat overige verkeer met ons als ruiters! Even wat snelheid terug nemen en ruimte maken om rustig langs een paard/paarden te rijden kost je een paar seconden maar reduceert het gevaar aanzienlijk!!
Afijn, na deze wijze les ga ik weer verder over ons tochtje naar de rijhal. We komen dus door Lunteren, moeten de spoorweg oversteken en een druk kruispunt en dan zijn we aangekomen op plaats van bestemming. Dat lopen door Lunteren is heel goed voor de paarden want zo wennen ze aan allerlei situaties en geluiden. Daar hebben we weer voordeel van als we een buitenrit maken want een paard vindt iets, wat hij al verschillende keren is tegen gekomen, beduidend minder eng.
Dat lopen naar de les heeft nog een voordeel; onze spieren en die van de paarden zijn al lekker opgewarmd en dat scheelt later heel wat spierpijn. Dat is eigenlijk hetzelfde op de terugweg. Na 3 kwartier hard werken kunnen de spieren weer afkoelen tijdens het teruglopen, de hartslag kan weer tot rust komen en het zweet kan opdrogen. Zo stappen we onze paarden automatisch al uit na een inspannende les. Nu snappen jullie natuurlijk wel dat dit een avondvullend programma is; om 18u op stal, om 18.30u vertrekken, tegen 19u bij de les, paard en onszelf uitpellen, om 19.15u beginnen met de les tot 20u, paard en onszelf weer aankleden, terug lopen en Dublin afzadelen en verzorgen. Hij krijgt dan als extra nog een schep muesli als beloning voor zijn inspanningen en dan zit ik om 20.45u afgepeigerd, maar zeer voldaan, weer op de bank met een koppie thee:-)
Omdat dit al een behoorlijk verhaal is geworden zal ik de volgende keer schrijven over de les zelf
maandag 16 januari 2012
Eerste blog van 2012
En dat gaat over....de grote verhuizing die heeft plaats gevonden hier in huis. Bas is samen gaan wonen en dat betekend dat zijn kamer beneden is vrij gekomen. Jessie wilde- gelukkig- lekker op zolder blijven slapen en dus hebben Lex en ik, Bas zijn oude kamer, omgetoverd tot een katten en honden paradijsje. Alle spullen die boven op de kattenkamer stonden zijn naar beneden gegaan zodat de katten hier een waar speelpaleis hebben. Ik had al een heel mooie en grote kattenklimmeubel gekocht en dat staat nu lekker voor het raam zodat ze heerlijk naar buiten kunnen kijken én met een beetje geluk in het zonnetje kunnen liggen. Er staat een grote bench met daarin 2 kattenbakken en een etensbak want als we die niet in een bench zetten smikkelen Keli en Max heerlijk de brokjes op, maar ook...de kattendrollen want dat is een ware lekkernij voor honden brrrr
De kussens van Keli en Max liggen hier ook zodat alle dieren `s nachts in deze kamer kunnen slapen. We hebben de kamer ook een nieuwe naam gegeven want om het nou over Bas zijn oude kamer te hebben, of over de dierenkamer....nee, het is "achterkamer" geworden. Dat klinkt wel chique. In de achterkamer heb ik ook de pc gezet en zo breng ik heel wat tijd door in de achterkamer en dat vinden Keli, Max, Tess, Fynn en Flo helemaal goed. De katten hebben nl. een voorkeur voor deze kamer en ook al kunnen ze naar de huiskamer, ze blijven vaak lekker hier. Keli en Max zijn wel altijd waar wij zijn, maar we hebben al gemerkt dat ze `s avonds lekker hier op de kussens waren gaan liggen toen het kennelijk te lang duurde voordat Lex ze uit ging laten.
Als klap op de vuurpijl is Lex begonnen met de kattenren te maken aan de achterkamer. In de deur komt een kattenluik en dan kunnen de poezen zo van binnen naar buiten lopen om lekker frisse lucht te snuiven en hopelijk in de zomer te kunnen genieten van het zonnetje. Het is nog niet helemaal af, maar dat zal vast over een paar weken wel zo zijn en dan wordt het wereldje van onze poezenbeesten dus weer een stuk groter. Als ze in de ren zijn dan zijn ze ook bij ons in de buurt als wij buiten zijn en dat vinden ze vast heel leuk. Ik heb al allerlei speelgoed en klimspullen verzameld zodat dit aan de muur en in de ren kan als het klaar is en dan kunnen we toch met recht spreken over een kattenpaleis:-)
De bedoeling is dat de achterkamer veel gebruikt gaat worden ls er kittens zijn. Ik kan hier ook lekker aan een tafel zitten- haal daar vanavond 4 stoelen bij- en als er dan bezoek komt voor de kittens heb ik hier alles voor elkaar. Er hoeft niemand meer naar boven en het grootste voordeel is dat de kittens niet meer zo makkelijk alles kunnen slopen in de huiskamer, die we op die manier wat netter houden. Natuurlijk moeten de kleine kittens gesocialiseerd worden en dus betekend dit dat het leuk moet zijn om in deze kamer te zijn en dat lukt al aardig. Ten eerste omdat de pc hier staat, er staat een eettafel waaraan ik patience kan spelen en het wordt steeds gezelliger. Ik ga één muur limegroen verven, net als de stoelen bij de tafel, wat limegroene accessoires én wat nepplanten en voila....de achterkamer is klaar.
De kussens van Keli en Max liggen hier ook zodat alle dieren `s nachts in deze kamer kunnen slapen. We hebben de kamer ook een nieuwe naam gegeven want om het nou over Bas zijn oude kamer te hebben, of over de dierenkamer....nee, het is "achterkamer" geworden. Dat klinkt wel chique. In de achterkamer heb ik ook de pc gezet en zo breng ik heel wat tijd door in de achterkamer en dat vinden Keli, Max, Tess, Fynn en Flo helemaal goed. De katten hebben nl. een voorkeur voor deze kamer en ook al kunnen ze naar de huiskamer, ze blijven vaak lekker hier. Keli en Max zijn wel altijd waar wij zijn, maar we hebben al gemerkt dat ze `s avonds lekker hier op de kussens waren gaan liggen toen het kennelijk te lang duurde voordat Lex ze uit ging laten.
Als klap op de vuurpijl is Lex begonnen met de kattenren te maken aan de achterkamer. In de deur komt een kattenluik en dan kunnen de poezen zo van binnen naar buiten lopen om lekker frisse lucht te snuiven en hopelijk in de zomer te kunnen genieten van het zonnetje. Het is nog niet helemaal af, maar dat zal vast over een paar weken wel zo zijn en dan wordt het wereldje van onze poezenbeesten dus weer een stuk groter. Als ze in de ren zijn dan zijn ze ook bij ons in de buurt als wij buiten zijn en dat vinden ze vast heel leuk. Ik heb al allerlei speelgoed en klimspullen verzameld zodat dit aan de muur en in de ren kan als het klaar is en dan kunnen we toch met recht spreken over een kattenpaleis:-)De bedoeling is dat de achterkamer veel gebruikt gaat worden ls er kittens zijn. Ik kan hier ook lekker aan een tafel zitten- haal daar vanavond 4 stoelen bij- en als er dan bezoek komt voor de kittens heb ik hier alles voor elkaar. Er hoeft niemand meer naar boven en het grootste voordeel is dat de kittens niet meer zo makkelijk alles kunnen slopen in de huiskamer, die we op die manier wat netter houden. Natuurlijk moeten de kleine kittens gesocialiseerd worden en dus betekend dit dat het leuk moet zijn om in deze kamer te zijn en dat lukt al aardig. Ten eerste omdat de pc hier staat, er staat een eettafel waaraan ik patience kan spelen en het wordt steeds gezelliger. Ik ga één muur limegroen verven, net als de stoelen bij de tafel, wat limegroene accessoires én wat nepplanten en voila....de achterkamer is klaar.
dinsdag 27 december 2011
Vuurwerk...
...wat een ellende...Midden in de nacht harde knallen en een hond die bijna tegen het plafond springt en dan de deur eruit probeert te springen. Max is zo bang voor vuurwerk dat is echt heel zielig. Ik heb wel pilletjes voor hem om het enigzins te onderdrukken maar daar ben ik nog niet enthousiast over. Misschien dat het wel wat werkt- was het zonder nog erger- maar hij is nog steeds bang. Als wij in de buurt zijn dan komt hij bij ons steun zoeken. We reageren dan niet omdat je de angst anders zou versterken, maar hij mag wel tegen ons aan komen staan natuurlijk. Dan kan hij het nog wel uithouden, maar als we eenmaal naar bed zijn dan gaat het minder. Ik denk dat ik voor Ouderjaarsnacht toch maar diazepam ga halen bij de dierenarts want anders is het niet te doen voor hem.
Max is nu ruim 4 jaar en de eerste twee jaar ging het prima met hem, helemaal niet bang. We hebben het idee dat er vuurwerk voor onze voordeur is gegooid toen de honden in de gang waren want hij associeert het enge gevoel bij de gang. Vorig jaar zijn we naar Drenthe geweest om het knallen te ontvluchten maar daar hadden we dit jaar niet zo veel zin in. Zo`n weekje Drenthe met feestdagen is behoorlijk duur en dus hebben we besloten om gewoon thuis te blijven en te zien hoe het gaat. Ik ben de hele week( tot Oudejaarsdag) vrij en Lex is met Oud en Nieuw thuis, dus dat scheelt wel heel veel voor Max. Stilletjes hoop ik dat het lekker hard regent met Oudejaar want dan is het snel klaar met het geknal, maar dat zou wel weer jammer zijn voor iedereen die wil genieten van het vuurwerk. Als iedereen nou eens alleen siervuurwerk zou gaan kopen, dat zou een hoop schelen, maar dat zal wel ijdele hoop zijn. Toch maar diazepam om Max een nachtje "plat" te leggen en dan hebben we het ergste hopelijk weer gehad.
Max is nu ruim 4 jaar en de eerste twee jaar ging het prima met hem, helemaal niet bang. We hebben het idee dat er vuurwerk voor onze voordeur is gegooid toen de honden in de gang waren want hij associeert het enge gevoel bij de gang. Vorig jaar zijn we naar Drenthe geweest om het knallen te ontvluchten maar daar hadden we dit jaar niet zo veel zin in. Zo`n weekje Drenthe met feestdagen is behoorlijk duur en dus hebben we besloten om gewoon thuis te blijven en te zien hoe het gaat. Ik ben de hele week( tot Oudejaarsdag) vrij en Lex is met Oud en Nieuw thuis, dus dat scheelt wel heel veel voor Max. Stilletjes hoop ik dat het lekker hard regent met Oudejaar want dan is het snel klaar met het geknal, maar dat zou wel weer jammer zijn voor iedereen die wil genieten van het vuurwerk. Als iedereen nou eens alleen siervuurwerk zou gaan kopen, dat zou een hoop schelen, maar dat zal wel ijdele hoop zijn. Toch maar diazepam om Max een nachtje "plat" te leggen en dan hebben we het ergste hopelijk weer gehad.
donderdag 22 december 2011
Het bos in
Eindelijk.....na onze ongeluksrit van eind mei ben ik het bos weer in geweest!! Samen met Astrid op Amos en Sieneke op Mouna ben ik Dublin het bos in geweest. Ik werd toen ik aankwam op stal overvallen door Astrid die vertelde dat we naar buiten zouden gaan omdat het onder het bladerdak minder nat zou zijn dan in de bak. Welk bladerdak....in de winter...?!
Afijn, ik heb me dus niet zenuwachtig kunnen maken om te gaan en werd gewoon voor het blok gezet en dat is prima. Snel Dublin opgezadeld en mezelf goed beschermend aangekleed. Goed beschermd houdt in; cap en bodyprotector. De laatste heb ik na het ongeluk gekocht en die is bedoeld om de vitale organen te beschermen bij een val. Het is wel even wennen hoor, met zo`n ding rijden, maar vooruit; veiligheid voor alles.
We hebben rustig door het bos gestapt en dat ging prima. Ik was niet eens zo heel gespannen en deed het toch wel weer met vertrouwen. Natuurlijk ook omdat ik de dikke kont van Amos voor me had. Die geeft wel een lel als Dublin te dicht op hem komt en dat maakt dat Dublin wel ontzag heeft als hij achter hem loopt. Ik heb gelijk geprobeerd de tips die ik heb gekregen op onze eerste paardrijles 2 weken terug goed te gebruiken. Knieën een beetje gebogen en onderbenen wat naar achteren. Verder rust in mijn lijf creëren en als Dublin netjes loopt handen, en daardoor de teugels, ontspannen. Al met al een heerlijk ritje en dat geeft weer moed voor de volgende keer. Ik ben wel blij dat we het rustig aan hebben gedaan, maar de volgende keer zullen we vast ook weer gaan draven:-)
Jullie zullen wel denken "paardrijles" hebben we iets gemist...Ik had al een poosje het idee dat ik wel weer les zou willen hebben omdat ik niet verder kwam met Dublin. Liep er al een paar weken aan te denken en toen ik dat tegen Sieneke zei was zij meteen enthousiast om mee te gaan. In lunteren is een rijvereniging waar je lid van kunt worden en dan kun je voor 300 euro per jaar een heel jaar elke week 1 of 2 lessen volgen. We hebben Kimberley ook nog gevraagd en die had er ook wel oren naar en dus zijn we gaan kijken bij de "Lunaruiters". Dat zag er zo goed uit dat we gelijk een afspraak hebben gemaakt voor een proefles en die was begin december.
We hebben ook eerst een paar keer geoefend met het lopen van stal naar de lunaruiters want we moeten een heel eind door Lunteren heen en dat is natuurlijk best spannend voor de paarden.
Het is 25 min lopen, dan 45 min les en dan nog 25 min terug naar stal. Een heel avontuur en behoorlijk vermoeiend, maar we doen het ergens voor.
Ik was super gespannen voor de eerste les, heb moeite met nieuwe dingen, en het was dan ook niet zo`n succes. Omdat ik zo gespannen was werd Dublin heel onrustig en ik had het idee dat de "juf" echt zou denken:,, wat doet zo iemand met een eigen paard".
Maar....ik heb het gedaan en de volgende keer gaat het vast makkelijker:-)
We hebben ons opgegeven en in januari gaan we echt aan de slag met elke donderdagavond een les.
Afijn, ik heb me dus niet zenuwachtig kunnen maken om te gaan en werd gewoon voor het blok gezet en dat is prima. Snel Dublin opgezadeld en mezelf goed beschermend aangekleed. Goed beschermd houdt in; cap en bodyprotector. De laatste heb ik na het ongeluk gekocht en die is bedoeld om de vitale organen te beschermen bij een val. Het is wel even wennen hoor, met zo`n ding rijden, maar vooruit; veiligheid voor alles.
We hebben rustig door het bos gestapt en dat ging prima. Ik was niet eens zo heel gespannen en deed het toch wel weer met vertrouwen. Natuurlijk ook omdat ik de dikke kont van Amos voor me had. Die geeft wel een lel als Dublin te dicht op hem komt en dat maakt dat Dublin wel ontzag heeft als hij achter hem loopt. Ik heb gelijk geprobeerd de tips die ik heb gekregen op onze eerste paardrijles 2 weken terug goed te gebruiken. Knieën een beetje gebogen en onderbenen wat naar achteren. Verder rust in mijn lijf creëren en als Dublin netjes loopt handen, en daardoor de teugels, ontspannen. Al met al een heerlijk ritje en dat geeft weer moed voor de volgende keer. Ik ben wel blij dat we het rustig aan hebben gedaan, maar de volgende keer zullen we vast ook weer gaan draven:-)
Jullie zullen wel denken "paardrijles" hebben we iets gemist...Ik had al een poosje het idee dat ik wel weer les zou willen hebben omdat ik niet verder kwam met Dublin. Liep er al een paar weken aan te denken en toen ik dat tegen Sieneke zei was zij meteen enthousiast om mee te gaan. In lunteren is een rijvereniging waar je lid van kunt worden en dan kun je voor 300 euro per jaar een heel jaar elke week 1 of 2 lessen volgen. We hebben Kimberley ook nog gevraagd en die had er ook wel oren naar en dus zijn we gaan kijken bij de "Lunaruiters". Dat zag er zo goed uit dat we gelijk een afspraak hebben gemaakt voor een proefles en die was begin december.
We hebben ook eerst een paar keer geoefend met het lopen van stal naar de lunaruiters want we moeten een heel eind door Lunteren heen en dat is natuurlijk best spannend voor de paarden.
Het is 25 min lopen, dan 45 min les en dan nog 25 min terug naar stal. Een heel avontuur en behoorlijk vermoeiend, maar we doen het ergens voor.
Ik was super gespannen voor de eerste les, heb moeite met nieuwe dingen, en het was dan ook niet zo`n succes. Omdat ik zo gespannen was werd Dublin heel onrustig en ik had het idee dat de "juf" echt zou denken:,, wat doet zo iemand met een eigen paard".
Maar....ik heb het gedaan en de volgende keer gaat het vast makkelijker:-)
We hebben ons opgegeven en in januari gaan we echt aan de slag met elke donderdagavond een les.
maandag 5 december 2011
Flo is hier!
Zaterdag is ze dan eindelijk bij ons komen wonen; de kleine Flo( volledige naam: Faith-Flo van het Gildenhuys)En wat een dingetje is dat...Ze loopt nu- maandag ochtend- al op mijn computertafeltje terwijl Max op een paar centimeter afstand ligt. De honden zijn niet de grootste dreiging; dat is Tess. Omdat Tess tegen Flo blaast, blaast Flo tegen Terss. Dit in tegenstelling tot Fynn; hij vond Flo al gelijk heel leuk en interessant, maar ook daar moest Flo wel EVEN aan wennen. Dat was nl al heel snel voor elkaar.
Amper een paar uurtjes bij elkaar in huis en ze lagen al dichtbij elkaar op de bank. Ook heeft Fynn Flo al gewassen en ze zijn dan ook al aardig aan elkaar gewend. Alleen als Fynn wil spelen- hij is nogal lomp- heeft Flo nog zo iets van:,,doe jij eens voorzichtig met mij, ik ben nog klein".
Zoals we ondertussen al zijn gewend van een nieuwe Somali hier in huis, is ook Flo behoorlijk onverstoorbaar. Ach en met Tess komt het ook wel goed hoor. Tess is ook een heel vriendelijke poes, maar ze ziet Flo nu ws. nog even als een bedreiging omdat het ook een poes is. 
Zij is de Leading Lady in huis en wil dat natuurlijk graag zo houden. Over een paar dagen zijn deze dames ws. ook goeie vriendjes en dat zal een hoop plezier geven voor ons allemaal. Ik ben nu al helemaal verliefd op dit prachtige, maar vooral ook ontzettend leuke en ondernemende meisje. Ze zit nu al bij ons op de schouder en zit dan al te spinnen. Dat beloofd wat...
Flo is gebracht door Jacqueline en Edgar en dat zijn natuurlijk ook de fokkers van Fynn. Zij waren dan ook heel benieuwd om hem weer te zien en wij waren benieuwd wat ze van hem zouden vinden. Nou ze waren ENTHOUSIAST!!
Vinden hem een prachtige kater, mooie kleur en prachtige staart en hij schijnt erg op zijn vader Buddy te lijken. Ook zijn karakter liet hij gelijk weer goed zien want hij zat prinsheerlijk op de tafel om alle aandacht met veel plezier in ontvangst te nemen.
vrijdag 2 december 2011
Vol verwachting klopt mijn hart...
Hoor ik daar die poezenvoetjes.....trippel trappel trippel trap
Zachtje gaan die poezenvoetjes, trippel trappel trippel trap.
Het is de poes van Marjon Broeoek, trippel trappel trippel trap
Vol verwachting klopt mijn hart,
Wie de poes krijgt wie de gard enz.
Nog 1 nachtje en dan komt onze Flo hier wonen.Morgenmiddag- na mijn vroege dienst- komen Jacqueline en Edgar haar brengen en dan mag ze haar intrede doen in ons huis. Ik kijk er naar uit. Flo schijnt een pittige tante te zijne n dat mag ook best want Fynn kan wel wat hebben en ik denk dat zij erg leuk met elkaar kunnen spelen.
Zachtje gaan die poezenvoetjes, trippel trappel trippel trap.
Het is de poes van Marjon Broeoek, trippel trappel trippel trap
Vol verwachting klopt mijn hart,
Wie de poes krijgt wie de gard enz.
Nog 1 nachtje en dan komt onze Flo hier wonen.Morgenmiddag- na mijn vroege dienst- komen Jacqueline en Edgar haar brengen en dan mag ze haar intrede doen in ons huis. Ik kijk er naar uit. Flo schijnt een pittige tante te zijne n dat mag ook best want Fynn kan wel wat hebben en ik denk dat zij erg leuk met elkaar kunnen spelen.
Abonneren op:
Posts (Atom)
