donderdag 30 november 2017

Vandaag is Panya opgehaald

Mila, Panya en de katertjes
En we zullen haar missen....onze kleine dondersteen. Zo`n ondernemend en actief poesje als zij was hier in huis. Altijd klaar om te spelen met mij, de 3 katertjes van Mila of met mijn 3 jarige kleindochter Sarah. En als ze moe was dan kwam ze heerlijk op schoot liggen slapen. Misschien kwam het omdat ze alleen was nadat haar zusje Rafaa was overleden, maar met dit poesje kreeg ik echt een band. zo leuk en lief....de nieuwe mensen boffen maar met haar.

Over ander halve maand gaat één van de katertjes ook bij Panya en haar nieuwe gezin wonen. Panya is voor de jongste dochter en Ceasar- zoals het katertje zal gaan heten- is voor de oudste dochter. Hoe leuk is dat, straks 2 jongen Abessijnen die samen plezier kunnen maken en allebei een "vrouwtje"hebben om mee te kroelen.

Dus, ondanks dat ik haar ga missen, is dit toch waar ik voor blijf fokken; het plezier waarmee zo`n kitten wordt opgenomen in een nieuw gezin. Dat is daarvoor deze keer ook nog heerlijk vers gemaakte loempia`s kreeg was een heel lekkere bijkomstigheid.

maandag 27 november 2017

De katertjes van Mila

Ze zijn uit de doos gekomen!
En nu verkennen ze de huiskamer, klimmen overal tegenaan, zogen natuurlijk nog bij mama Mila maar eten ook brokjes, gebruiken het kattenbakje en slapen gewoon in een mandje in de kamer. Wat een verandering in hun jonge leventje.
Sinds donderdag zijn ze uit de doos. Eerst liepen ze heel voorzichtig en op hun hoede door de kamer. Maar dat is al aardig verandert hoor. Ze lopen al over Max heen en spelen veel met elkaar maar ook met Panya. Panya vind het heerlijk dat er 3 speelkameraadjes bij zijn gekomen al is ze soms wel wat ruw met het kleine volkje.

Het is fantastisch om te zien hoe snel zo`n kitten volkje zich ontwikkeld. Iedere keer geniet ik daar weer enorm van en vind ik het weer een wonder om te zien hoe dat elke keer weer in ongeveer
hetzelfde tempo verloopt. Oké, deze mannetjes zijn wat langzamer dan ik gewend was, maar ze zijn zo hard vooruit gegaan. Waarschijnlijk daagt de nieuwe, veel grotere, omgeving ze uit om van alles te gaan ontdekken.

Door omstandigheden is 1 van de 2 Abessijn katertjes toch nog beschikbaar. Ik maak me daar helemaal niet druk over want er komt echt wel een leuk plekje voor hem om te wonen. We hebben ook nog weken voor de boeg want ze zijn tenslotte nog maar 5 weken. De komende 8 weken mag ik nog lekker van ze genieten.












Gisteren is Beer opgehaald om te gaan wonen bij 3 soortgenoten
waaronder zelfs zijn broer Blu Azul. Ik kreeg gistermiddag al een filmpje hoe lekker hij rond liep te stappen en vanmorgen een foto waarop hij aan het eten is.....samen met de 3 anderen. Hoe geweldig is dat. Hij is zo snel geaccepteerd in zijn nieuwe groep. Het scheelt natuurlijk dat Beer altijd samen heeft geleefd met Olle en dus niet beter weet dan dat er gezelschap is en de 3 katers waar hij nu woont zijn ook altijd met meer geweest en zien Beer kennelijk als een prima aanvulling van hun "vrienden club".


vrijdag 24 november 2017

Plannen....

Plannen op kattengebied....

Het is een goed teken als ik plannen maak....en dat doe ik!

Afgelopen woensdag is Beer gecastreerd. Hij had geen dekkingen meer gepland staan, hij wordt in mei 3 jaar en is dus toe aan het wonen in een gezin toe en hij is zooooo gek op aandacht dat zijn tijd gekomen was. Balletjes eraf en verhuizen naar een nieuwe plek waar hij volop aandacht kan krijgen.
Die plek diende zich aan doordat een bekende van mij me eraan herinnerde dat Beer zo goed op haar man reageerde toen ze hier waren. En ook dat zij ook nog een broer hebben van Beer; Blu Azul. Of ik toch vooral aan hun wilde denken als ik Beer zou gaan herplaatsen.
Toen was het snel voor elkaar. Beer onder het mes en zondag gaat hij naar zijn nieuwe thuis verhuizen.

Olle( met Beer erachter)
Ook voor Olle heb ik al een nieuw thuis voor als hij straks gecastreerd is. Hij gaat in Amsterdam wonen bij mensen die ook al een Somali kater van mij hebben en op zoek waren naar een "gelijk
gestemd"maatje voor Darwin. Ze moeten nog even wachten want Olle heeft nog 3 dekkingen op zijn programma staan. Een buitendekking( dus aan een poesje van een andere fokker) en voor mijn beide dames Fiep en Mila nog een dekking in april/mei.
Hopelijk heeft Mila dan ook een katertje in haar nest want dat zal dan mogen blijven als volgende generatie dekkater. Hij zal dan samen gaan wonen met een katertje wat al is geboren bij mijn vriendin Astrid; Arun. Arun is een zoon van Beer en Astrid`s poes Bindi, en hij is blauw en een Abessijn.

Woland Betty Boop
Het zou leuk zijn als een katertje van Mila en Olle dan een Somali zou zijn in een ander kleurtje. Dat katertje wil ik Toto gaan noemen en Arun en Toto zijn dan samen mijn nieuwe generatie dekkaters en zullen, net als hun vaders Olle en Beer, samen gaan wonen in het kater verblijf.

In huis heb ik dan nog Fynn, Noes, Fiep en Mila dus is er nog 1 plekje over. ( Ik houd me aan het maximum wat Lex heeft gesteld van 7 katten in huis). En ook voor een nieuw poesje is er al een plan. Ik wacht op een poesje uit Italië van Betty Boop en Artú. Betty Boop is uit de lijn van Flo en Fynn. Er is een poesje naar Italië gegaan-
Woland Artú
Adèle, dochter van Flo en Fynn- en Betty Boop is daar een kleindochter van. Ik vind het heel leuk om weer iets van die lijn terug te krijgen en dus heb ik contact gezocht met die Italiaanse fokker. Als Betty Boop krols wordt zal ze gedekt worden en dan hoop ik op een poesje in het nest want dat zal dan hier bij mij komen wonen.

Plannen zat dus :-)

zondag 19 november 2017

Kale Toos

Hoewel ik had gezegd dat er geen dieren meer bij zouden komen, is er toch een nieuw dier bij me komen wonen.

Het gaat om Toos; een wyandotte krielhennetje zonder veren. Toos woonde bij een huis voor psychiatrische cliënten samen met nog 3 wyandotte kriel hennetjes. Kennelijk viel Toos niet zo in de smaak want de andere dames hebben haar tot op haar velletje uitgekleed. Dus was Toos al apart gezet in een tot hok omgetoverde kast. Maar wat voor leven is dat....als kippetje alleen in een kast.
Dus kreeg ik het verzoek of ik wat voor dit kale hennetje kon betekenen. En dat wilde ik zeker. Laat maar komen en dan zou ik eens zien of ik haar kon oplappen.
Zo kwam dit kale kipje in mijn leven en ik noemde haar al gelijk Toos. Wel schrikken om te zien wat de dames kip Toos hebben aangedaan. Werkelijk nog maar 3 kleine veertjes of haar lijfje en verder helemaal kaal.

Eerst heeft Toos een paar weken in een groot hok van het pension gezeten. De twee grote hokken van het pension blijven in stand zodat er toch nog af en toe een konijn of cavia kan komen logeren. Maar het pension is gesloten dus dat is alleen nog voor goede bekenden. Nu zat Toos daar dus prima in zo`n hok, ze at goed en heel voorzichtig zag ik wat kleine veertjes gaan groeien. Gelukkig maar want anders zou het natuurlijk veel te koud zijn en ik had me al bedacht dat ik dan maar een truitje voor haar moest breien ;-)

Omdat het wel erg saai was voor Toos zo alleen in het pension heb ik haar na een paar weken overgeplaatst naar het konijnenhok. Naar mijn idee zou het wel goed moeten gaan om bij Blues en Frits te gaan wonen want hun hok is mega groot en ze lopen elkaar dus niet voor de voeten. Ik had ondertussen nl al bedacht dat Toos hier gewoon mag blijven wonen want tenslotte vind ik kippen heel leuk. Omdat er meer leven in de bouwerij is bij Blues en Frits leek het mij dat Toos daar gelukkiger zou zijn weliswaar geen "mede-kip"maar wel gezelschap. En dat pakt prima uit. Voor Frits is Toos een beetje bang maar ik zie haar vaak in de buurt bij Blues. Ze eten naast elkaar en ik zorg gewoon steeds dat de kippenkorrel verspreid door het binnenhok ligt zodat Toos lekker wat te scharrelen heeft.

Ik heb het idee dat Toos gezond is want haar verenkleedje groeit gestaag aan en dat zorgt er voor dat ze warm de winter door komt. Wie weet gaat ze me in het voorjaar ook nog voorzien van, af en toe, een eitje.

vrijdag 17 november 2017

Panya

Naast de drie kittens van Beer en Mila is er dus ook nog een kitten van Fiep en Olle; Panya.

Panya en Rafaa
Panya is geboren op 30 juli samen met een zusje Rafaa. Beide blauwe poesjes; 1 Somali en 1 Abessijntje. Omdat het verschil in grootte zo opvallend was heb ik ze de namen Panya( muis) en Rafaa( reus) gegeven. Dat kleine spul groeide ook voorspoedig op en was al druk aan het spelen en ik genoot enorm van het tweetal. Tot het noodlot toesloeg... Op een moment vond ik Rafaa "voor dood" op de grond in de buitenren. Ze was onderkoeld en ik was bang dat ze het niet lang meer zou maken. Ik heb haar op een warmtedekentje gelegd en goed ingepakt om haar temperatuur omhoog te krijgen en ik ben haar vocht onder de huid gaan spuiten. Dat leken me de twee dingen waar ik mee moest beginnen om te kijken of er nog hoop op herstel zou kunnen zijn. Dat heb ik gedurende de nacht ook vol gehouden en `s morgens was ik om 8 uur gelijk bij de dierenarts want ze leek wat meer "levend"te zijn.
De dierenarts heeft haar gelijk opgenomen, vooral ook om haar warm te krijgen/houden en om haar alle zorg te kunnen geven die mogelijk was. Hij zou me bellen als er nieuws was. Toen ik om kwart over 4 nog niets had gehoord- wat me gunstig leek want ze was in ieder geval nog in leven, anders had hij wel gebeld- heb ik de praktijk gebeld. De dierenarts was nog even druk maar hij zou me terug bellen.Een half uurtje later belde hij me terug.....met slecht nieuws.... Rafaa was net in zijn handen overleden. Op het moment dat hij me wilde gaan bellen dat ik haar op mocht komen halen omdat ze goed vooruit ging, hij nog even haar nekje aan het zalven was, gaf ze het ineens op......

Dat betekende dus dat Fiep nog 1 dochter van 8 weken over had. En dat is zo jammer voor het kitten wat alleen is. Het kan niet meer spelen met een nestgenootje en dat wordt echt gemist. Mama Fiep is ook best hardhandig in het spelen en dus heb ik Panya en Fiep vanaf 11 weken gescheiden. Ook
omdat Fiep zo beschermend is als ze kittens heeft, dat geen enkele andere poes in de buurt mag komen. Dat is natuurlijk niet goed voor zo`n kitten want ze moet ook leren dat er andere katten zijn die anders met haar omgaan.

Panya en mama Fiep
Panya is een ontzettend ondernemend en pienter kind. Heel aanhalig ook en ze zit als het even kan bij je op schoot. Sarah- mijn kleindochter van 3- is stapelgek op Panya en sleept haar overal mee naar toe. Dat een driejarige dat niet altijd op een zachte en voorzichtige manier doet spreekt voor zichzelf maar Panya schrikt er niet van. Ze laat zich gewoon hangen en het is fantastisch om te zien hoe Sarah en Panya met elkaar om gaan.
Sarah ziet Panya wel als haar kitten want toen het gezin kwam kijken waar ze gaat wonen vond Sarah het heel moeilijk om het meisje waar ze van wordt, ook Panya vast te laten houden. Maar gelukkig lopen straks de 3 katertjes van Mila rond als Panya is verhuisd en dan kan Sarah daar weer mee spelen.

dinsdag 14 november 2017

Eindelijk

Eindelijk weer eens een verhaaltje. De energie ontbrak me steeds maar ik heb wel veel te vertellen, dus nu ga ik er toch maar eens even voor zitten.

Op het moment heeft Mila( mijn wildkleur poesje uit Zweden) een nestje met 3 wildkleur katertjes. De vader is mijn eigen Beer. Hoewel het voor Mila de eerste keer is dat ze een nest heeft doet ze het fantastisch. De bevalling was zwaar; het eerste kitten was 129 gram terwijl de kittens van de Somali`s en Abessijnen meestal zo tussen de 90 en 100 gram wegen. Niet simpel dus om bij een eerste bevalling zo`n zwaar eerste kind naar buiten te moeten persen, maar....het is haar gelukt- met een beetje hulp van mij. Ook het tweede kind ging moeizaam, in stuit, maar het derde kitten ging gelukkig makkelijk.

Na de bevalling was Mila gelijk op en top moeder en met een rust zoals ik die zelden heb gezien bij een nieuwe moeder. Dat heeft kennelijk ook zijn uitwerking op de kittens want ik heb nog nooit zulke "sloompies" mee gemaakt als deze drie. Er zitten geen poesjes tussen om de boel een beetje op te stoken, papa Beer heeft een buitengewoon relaxte aard én dan nog een moeder die zich absoluut niet druk maakt....de drie mannetjes doen niet anders dan slapen en slurpen en af en toe een waggelend wandelingetje door de doos. Heb ik ook wel eens kittens gehad die met 3 weken uit de doos vielen, deze maken zich daar echt nog niet druk om. Ze hebben net een beetje ontdekt dat ze ook kunnen spelen met elkaar, maar tjonge, wat word je daar moe van haha

Alle drie de kereltjes zijn in principe al besproken al moeten de mensen voor 2 van de 3 nog komen kijken. Er zijn 2 Abessijn variantjes( dus kortharig) en die heten Gaultier en Azzaro. Gaultier is al definitief besproken en hij gaat in januari bij Panya wonen en zijn roepnaam wordt Ceasar. Panya is het poesje wat eind deze maand gaat verhuizen naar een gezin met 2 dochters. Beide dochters krijgen een kitten voor hun verjaardag. Voor de kittens natuurlijk hartstikke leuk dat ze straks een
met blauwe bandje Azzaro en rechts Aramis
speelmaatje hebben.
Voor Azzaro komt Margriet kijken. Zij heeft al een kater van mij; Noubi en ze wil er graag een maatje bij voor hem.
Het Somali katertje heeft Aramis. As vrijdag komt er bezoek voor hem en ik kan me niet voorstellen dat iemand zijn schetige koppie kan weerstaan.

Dit nest is dus echt genieten. Gezonde kittens die heerlijk groeien en bloeien en een moeder poes die er van geniet om haar kroost groot te brengen. Ik hoef niet eens de doos te verschonen want Mila houdt alles keurig schoon. Wat zal het leuk zijn als deze 3 kereltjes straks door de huiskamer lopen et rennen en te spelen. Ik kijk er naar uit.

zondag 13 augustus 2017

Lange stilte

Het was lang stil op mijn blog..... Dat had alles te maken met de diepe dip waarin ik terecht kwam een poosje na het overlijden van mijn man Lex.
Ondertussen is er natuurlijk wel van alles gebeurt op dieren gebied maar ik had niet de energie om erover te schrijven. Hopelijk kan ik dat ook weer op gaan pakken.

Over Lizzy is heel goed nieuws te melden. Er zijn ondertussen twee echo`s gemaakt. Op de eerste was te zien dat ze ongeveer 20 dagen drachtig was en dat was natuurlijk al heel goed nieuws. Een week of 4 later is er weer een echo gemaakt en nu was het overduidelijk te zien dat er een heel klein veulentje in de buik van Lizzy rond zwemt. Het was op het moment van de echo aan het koppeltje duiken. Ook Marre van Astrid is drachtig. Op de tweede echo van Marre was het kloppende hartje van het veulentje duidelijk te zien. Zo bijzonder om te weten dat beide merries volgend jaar een veulen zullen krijgen van dezelfde hengst. Maar voorlopig is het vooral groeien in de buik van hun moeders en dan zien we zo rond april/mei 2018 wel wat er geboren gaat worden.

Op het moment zijn er in het konijnenpension nog een aantal hokken bezet. Vandaag komen er nog 2 konijnen logeren en dan zal het aantal gasten langzaamaan afbouwen tot begin september alle gasten zijn vertrokken. Het doet me pijn dat het pension dicht gaat.... Maar het is een goeie beslissing want ik kan in mijn eentje niet alles volhouden waar ik eerst heel veel met Lex samen deed. Het is goed om te merken dat mijn- veel al vaste- klanten het heel jammer vinden dat ik ga stoppen. Ik heb kadootjes gekregen en heel veel mooie woorden.

Nog een beslissing die ik heb moeten nemen nu Lex er niet meer is, is het herplaatsen van Scooby( de bijna 3-jarige schapendoes). Enige tijd terug had ik twijfels of ik wel het juiste baasje was voor Scooby. Hij had zoveel energie en ik ben juist heel rustig. Hij had echt behoefte aan spelen en aandacht en dat kreeg hij altijd van Lex. Dus nam ik in mei al de beslissing om hem te herplaatsen, maar......dat voelde niet goed. Ik kon het niet en als mijn gevoel niet goed is dan moet ik het niet doen en dus bleef Scooby hier.
Toch is de twijfel of Scooby hier op zijn plek was gebleven. Hij heeft zoveel energie en wil zo graag van alles met "zijn mensen" doen. Ik kon gewoon niet voldoen aan zijn wensen en dat is jammer want daardoor werd hij hier in huis een beetje een stuiterbal en daar werd ik onrustig van. Scooby reageerde daar dan weer op met extra onrust van zijn kant en dat maakte dat ik hem een paar dagen bij vriendin Mirjam heb laten logeren. Even rust voor mij en even heel leuke aandacht en levendigheid bij Mirjam en haar gezin.
Bij het ophalen van Scooby zag ik een heel andere hond. Heel blij om mij te zien maar ook zo gek Mirjam en haar gezin dat hij lekker bij hun ging liggen. Ik denk dat ik toen serieus ben gaan denken wat ik wilde voor mezelf en voor Scooby. Ik had de dagen dat hij weg was ervaren als veel rustiger en dat deed me goed.
Op 26 juli heb ik een bericht op mijn fb-pagina van de Cattery geplaatst en toen is het heel snel gegaan. Iemand van de herplaatsservice van de schapendoes vereniging pikte het bericht op en wist een gezin was wellicht toe was aan een nieuwe schapendoes. Inge had zelf ook al een reactie op het bericht over Scooby geplaatst en dus kwamen we al snel met elkaar in contact. Op zaterdag kwamen Inge en haar gezin terug uit Frankrijk en op zondag waren ze al hier om kennis te maken met Scooby.
Dat verliep zo goed- we zijn ook een eind wezen wandelen zodat ze goed konden zien hoe Scooby luisterde en hoe hij met andere honden was- dat we aan het eind van de middag al besloten dat
Scooby bij hun zou gaan wennen. De klik over en weer was zo goed dat het voor ons allemaal goed voelde. De woensdag daarna(2 augustus) hebben Inge en haar kinderen Scooby opgehaald.
Natuurlijk moet Scooby wennen in zijn nieuwe thuis maar het gaat echt super. Hij doet van alles met zijn nieuwe gezin en laat heel goed zien hoe lief hij is. Officieel is hij nog "op proef" dus ik heb nog een kleine reserve of hij echt is verhuisd, maar de berichten zijn zo goed dat ik natuurlijk hoop dat dit zijn "for ever" thuis zal zijn.
Ik voel ook dat het een heel goede beslissing is. Ik heb veel meer rust in huis en geniet meer van Max nu ik alleen ben met hem. Max accepteert de nieuwe situatie ook heel goed. Was hij in het verleden wel eens stilletjes als er een logeerhond weg was(liefdesverdriet), nu is hij juist wat extra actief naar mij toe. Misschien werd hij ook wel heel moe van die drukteschopper in huis.